بخشی از کتاب : سراپا خیس بود و می‌ لرزید. زیبا بود! خیلی زیبا! چشم‌ های قهوه‌ ای رنگش به چشم‌ آهو های دشت می‌ مانست و پوستش به لطافت گل‌ های یاس بود. سرخی موهایش می‌ درخشید و تنها نشان آشنا برای آروید همین رنگ موها بود. زیر نگاه خیره‌ ای که به دختر انداخت ردی از شرم بر…

از زیر دروازه‌ی شهر که گذشتند، دلارام با نقش حیوانات آشنایی بدرود گفت که تا به یاد داشت بر آجرهای لعاب‌دار فیروزه‌ای دروازه جا خوش کرده بودند. این واپسین نگاه به زادگاهش انگار چیزی را در وجودش تکان داد. انگار در نوای نسیم آشنایی که گونه‌هایش را می‌نواخت، انعکاسی از آوای روزگاران گذشته را می‌شنید. آهنگ صدای پدرش بود که…