بخشی از کتاب شگفت و بی ‌شکست: روزگارم چنین آموخت که مردمان شاه را چون مادرند که‌ش به خون جگر پرورند، بزرگش دارند و هماره به مهر بر تندی‌های وی چشم فروبندند… گرچه به فرجام، مردمان را چشم نه از مهر، که از شرم بسته ماند و دهان نه به درود، که به خشم گشاده گردد، با صدهزار دندان آخته.

درباره کتاب: جایی که قلم بایستد و دیگر ننویسد «تاریخ» متوقف‌می شود؛ آنگاه که «تاریخ» بایستد «هنر» نفس نمی‌کشد؛ زمانی که «هنر» بایستد «ادبیات» برای تبیینش قامت راست نخواهد کرد و هنگامی که «ادبیات» بایستد «تئاتر» هویتی نخواهد داشت. خوشا روزی که این «چهار» در معبری با هم تلاقی کنند و آنگاه است که یک «گوهر» سفته از اقیانوس حیات…