
«سرود بی قراری» ترجمان توفندگی و خستگی ناپذیری ذهنیت شاعرانه و تحرک و ناآرامی شعری است که در درازنای زمان میان درون گرایی و من محوری، و برون گرایی و انسان و جهان اندیشی، پیوسته در رفت و واگشت است. این سرود، «آوازجان» آن شاعری نیز هست که کلام خودجوش و خیال انگیز و نیز خودآگاه و متعهد او هر…

