پناهی گل بی منت بارون است،از این جهت که خود قبل از ریزش باران از زمین خشک و محکم سر بر آورد.او از این رویش واژه هایی ساخت و به سمت تمام بشریت پرتاب کرد.گیرنده هرکس باشد با بهت و حیرانی از جا بر میخیزد و چهار چشمی به جهان مقابلش مینگرد شاید تنها سودی که نصیبش شود این باشد…