مرتضی به هر دوی مان نگاه دوخت. بی پروا. بدون شرم. «شوخی نبود. خیلی هم جدی گفتم. اگه اسلحه داشتم یه گلوله تو مغز عطا بعد هم تو مغز بی مغز اون احد خالی می کردم.» باز انیس بها داد. باز اشک هایش تازه شد. «تو واقعا حاضری پدر بچه ی منو بکشی تا ثابت کنی خودت راست می گی؟»…