رژیم‌های پساتوتالیتر چنان فرم پیچیده‌‎ای از حکمرانی ضدحقیقت را به مردمشان تحمیل می‌کنند که بسیار سخت می‌شود از میان لایه‌های تودرتوی قدرت پلیسی – امنیتی، منفذی برای زندگی یافت. زندگی در معنای حقیقی‌اش، نه آن صلب‌شدگی مدامی که هستی حقیقی و معنای زندگی از شهروندان سلب شده و هر آدمی نه خودش زندگی می‌کند و نه زندگی‌ای در دیگران می‌بیند…