پدربزرگ روانداز را برداشت این ورش کرد آن ورش کرد و همان طور که قرچ قرچ قیچی می زد، سوزن اش فرو می رفت و در می شد، فرو می رفت و در می شد، می گفت: «هو…م م م. از این رو انداز فقط به اندازه ای مانده که ازش یک … چی درست کنم؟ … یک کت محشر!”…