یه جنگل سبز و قشنگ داره یه میمون زرنگ دستاش دراز دمبش بلند کاراش شیرینه مثل قند موهاش به رنگ سمنو بی سشوار صاف شدنو مثل طنابه تن اون همش موئه پیرهن اون ماجراشو کی میدونه هر کی کتاب رو بخونه

یه جنگل بزرگ و پر،پر از هزار تا دایناسور بعضی هاشون پرنده ن،هی الکی میخندن یه عده شون بی جونن،به تنبلا میمونن بعضی هاشون دندونی،میرن شبا مهمونی بعضی هاشون میخزن،با علف های تازه سبزی پیو میپزن خلاصه توی جنگل،دایناسورای قصه یا آشتی ان یا که جنگ،یا اشک دارن یا کل کل

اسمم چیه؟قور قوری فامیلی ام؟سبزک نژآد قوری خونه ام کجاست؟تو برکه نو تو دیسم نه دوری مامان من؟قورمامان بابام؟قلی قورک خان کار بابام،پاسبان داداش دارم هزار تا خوهر دارم،به تو چه میخوای بگی ماشالله؟ خلاصه من قور قورم عاشق راه دورم میخوام برم یه دشتی قشنگ و سبز و مشتی یه دنیای خوب و بیست که بابا پاسبونش سوت نزنه…