در آثار ساعدی، دوگانه‌ی پرتنش زبان زبان به مثابه‌ی امکان و زبان به مثابه‌ی ابزار سرکوب در صحنه هایی از تعلیق و هراس آشکار می‌شود. نمایشنامه های او نه تنها بازتاب دهنده‌ی واقعیت های اجتماعی و سیاسی زمانه اش هستند، بلکه صحنه هایی اند که قدرت در آن تولید و به چالش کشیده می شود و گاه به شکلی تراژیک…