و شعرنقاشی کلمات استدر حوزه‌‌‌‌‌‌ی عشق و مرگ.تا که باشی؟که باشی؟ذهنت را مهیا کن!قلمت را برگیر!که پس از این کولاک، صبح استو آفتابی که دستان تو را منور می‌‌‌‌‌‌کندشاعر!

این گزینه شامل 17 دفتر استاد منصور اوجی است که پیش از این ها با نام های باغ شب (1344)، «شهر خسته(1346)، خواب و درخت(1349)، تنهایی زمین(1349)، این سوسن است که می خواند(1350)، صدای همیشه(1367)، شعرهایی به کوتاهی عمر(1358)، کوتاه مثل آه(1368)، مرا بشنوید(1371)، شعرهای مصری(1378)، سوره های زمینی(1387)، شاخه ای از ماه(1379)، دفتر میوه ها(1379)، باغ و جهان مردگان(1382)،…

لبخند در تکلم نام تو دیدنی ستلبخند بر لبان من، آری لبان منوقتی تو را به نام غزل، بانگ می زنموقتی تو را به نام غزل…خنده می کنی-با آن طنین دلکش و لحن شنیدنی.ای باغ صد بهار!ای عطر چیدنی!عکس تو را کجای جهان می توان خرید؟تو شعر زنده ی منتو، هستی منی!

شعر اوجی در کنار سادگی و روانی و بی پیرایگی و سلامت زبانی خود همچون خود طبیعت نیز بر زبان و قلم شاعر جاری است، آن گونه که حتی مثلا ساختار یک درخت اغلب شبیه ساختار شعر او می شود، هم چنان که ساختار یک رود یا یک باغ. چرا که او مثلا وقتی از یک درخت می گوید، دقیقا…

سال های سال نامه های کل بزرگانی را که با آنها مکاتبه داشته ام حفظ کرده ام بخصوص نامه های این دو عزیز را و هنوز فکر می کنم باید نامه هایی از این دو را داخل کارتن های کتاب هایم داشته باشم. نامه هایی از محمدعلی جمالزاده، ایرج افشار، جلال آل احمد، منوجر آتشی، هوشنگ گلشیری، حقوقی رویایی و…