بخشی از کتاب: دستم را بگیر شانه هایت صخره های زاگرس و تنت برهنگی ذهنم را در میان روزهای نخستین آفرینش هویدا میکند و من اندوهی سرگردان که تنها الفبای چشم هایت را میداند. مرا دور کن از هیاهوی شهری که موهایت برایم بافته است و قبری با راهرویی باریک از پشت گردنت تا انتهای هستی انتظارم را میکشد