
صدائی که منبع اش هرگز دیده نمی شود - مثل صدای مادر نورمن بیتس در فیلم روانی -چگونه می تواند چنین تأثیر پرقدرتی روی بیننده داشته باشد؟ کارگردان هائی چون فریتس لانگ، آلفرد هیچکاک و برایان دی پالما چه استفاده هائی از شنیده شدن اما دیده نشدن برای ایجاد تعلیق در فیلم های شان کرده اند؟ چرا این همه فیلم…

