برای نوذر اسمعیلی نوشتن نه فقط ابزاری برای قصه‌گویی که انگار بیش‌تر فرصتی است برای ثبت تداعی‌های ذهن؛ شاید به واسطه‌ی همین نگاه باشد که بیش‌تر اوقات حس‌و‌حال نوشته‌های او بر دیگر عناصر روایی قصه‌های‌اش می‌چربد. از همین‌رو نوشته‌های او کیفیتی سهل و ممتنع می‌یابند که انگار ناشی از همان فضایی است که از تداعی تصاویر و خاطرات و لحظه‌ها…

بک سفر بیرونی و درونی، و به اشتراک گذاشتن یافته هایی که گاه همه یافته ایم و گاه اصلا نیازی به یافتن نبوده چون آشکار دیده ایم، و نیز، یافته هایی که رنگ شخصی تری میگیرند از هر وجه گه بنگری. هستی در حال هستی است، و با قوانین خود؛ با درجات مختلف...