نهال آرام از رختخواب برخاست. بوی نا و کهنگی از همه‌جای اتاق به مشام می‌رسید و انگار همه‌ی اشیا چشم داشتند و نگاهش می‌کردند. قلبش به‌شدت به سینه می‌کوبید. ترس همیشه توهمی است که آدم را از پیشرفت باز می‌دارد و افسوس که ترس دوست سال‌های اخیرش بود! ترس از دست دادنِ مادرش، ترس از آبروی پدرش و هزار جور…

قهرمان قصه امروز ما زمانی از آن گروه کسانی بود که به دیدن و قبول نقاب ‌ها عادت نداشت و بی ‌دریغ احساساتش را بروز می ‌داد تا آن روز که جبر زمانه به او آموخت که دیگران مثل تو آنچه که نشان می ‌دهند نیستند. پس لازم است زمام دل را در دست داشته باشی و مهارش کنی تا…