خرس کوچولوی کتاب «خرسی، بگیر بخواب!» نه دندان‌های‌اش را مسواک می‌زند و نه دل‌اش می‌خواهد بخوابد. هرچی بابا خرسی می‌گوید، خرسی فقط می‌گوید نه! حتی باباخرسی او را بغل می‌کند و توی تخت‌اش می‌گذارد اما خرسی از تخت پایین می‌آید. تا این‌که باباخرسی پیش‌اش می‌نشیند و خرسی خودش را برای بابا لوس می‌کند. او را غلغلک می‌دهد، نازش می‌کند و…

خرسی در کتاب «خرسی آرام باش!» از باباخرس یک پیشی سیاه هدیه گرفته اما خرسی نمی‌داند که پیشی سیاهه را نباید اذیت کند و پیشی هر کاری را دوست ندارد. هر چی باباخرسی به او می‌گوید، خرسی آرام باش، خرسی گوش نمی‌دهد. محکم بغل‌اش می‌کند، تند تاب‌اش می‌دهد، با آب خیس‌اش می‌کند، برای‌اش بلند بلند تپل می‌زند و این‌قدر اذیت‌اش…

خرس کوچولوی کتاب «خرسی شامت را بخور!» نه تنها دوست ندارد شام‌اش را بخورد، بلکه بوی غذا هم حال‌اش را بد می‌کند. او دست و صورت گلی‌اش را هم نشسته. وقتی با بابای‌اش سر میز می‌نشینند، خرسی فقط یک قاشق می‌خورد و باقی را کنار می‌گذارد و به باباخرسی نگاه می‌کند. غذای باباخرسی که تمام می‌شود، برای خودش کیک بزرگی…

خرسی در کتاب «خرسی دوستت دارم، همین جوری که هستی!» کلافه است در برف، گوش‌های‌اش یخ کرده و بابا شال را می‌پیچد دور گوش‌های‌اش. وقتی پاهای‌اش خسته می‌شود، کول‌اش می‌کند. اما خرسی هنوز بی‌قرار است و از غذا هم ایراد می‌گیرد که فرنی‌اش قلمبه قلبمه است. هنگام حمام هم بهانه می‌گیرد اما باباخرسی با یک جمله آرام‌اش می‌کند که خرسی…

وقتی سکسکه‌های غول کوچولو جشن تولدش را به هم می‌زند، دوستانش سعی می‌کنند به او کمک کنند. او را می‌ترسانند و او را می‌چرخانند، اما سکسکه‌اش بند نمی‌آید. سرانجام هنگام فوت کردن شمع‌های روی کیک، هوشمندانه‌ترین آرزوی تمام عمرش را می‌کند.

غول کوچولو مهدکودک را خیلی دوست داشت. او در مهد کودک یک ساعت درست کرد ولی این ساعت با ساعت‌های دیگر فرق داشت. او می‌توانست بگوید که وقت چه کاری است. وقت بازی، قصه یا نقاشی ….