هر روز با هم، به خانه می رفتیم. با نهایت آهستگی قدم می زدیم، گاهی هم البته از مسیرمان منحرف می شدیم. حتا در این صورت هم همیشه در یک چشم به هم زدن به لحظه ی جدایی می رسیدیم. عجب بود اگر خودم تنها همان مسیر را می رفتم، کسالت بار و بی پایان به نظر می رسید. اما…