نمی‌شود در زمان جلو رفت و دید آینده‌ای هست یا نه و اگر هست آینده چه بلایی قرار است سر آدم بیاورد. می‌شود عقب‌تر رفت، برگشت به گذشته و آن قدر توی هزارتوهاش چرخید که ته همه چیز را درآورد؛ آن هم برای آدمی که گذشته را انداخته روی دوش و هرجا که می‌رود آن را هم با خود می‌برد.…

از سینه به سینه نقل شدن خسته شده ام. درست گفته اند: «وای به حال ملتی که داستان نداشته باشد.» شاید بشود گفت وای به حال ملتی که ادبیات مکتوب نداشته باشد. شاید به همین دلیل به سرعت در حال مکتوب کردن خود هستیم. نوشتن برای من شفاست. امروز در بیست و هفت سالگی این مفهوم را تا بن دندان…