جوانمردی به معنی راه و روش گروهی است که در زمانهای قدیم آنها را به عربی فتی و فتیان و به زبان پارسی جوانمرد و طریقهٔ آنان را به زبان تازی فتوت می‌گفتند. فتیان، جمعیت مخصوصی را تشکیل می‌دادند که پیشوایان خاصی داشتند و در جایگاه مخصوص گرد می‌آمدند و اساس عقیدهٔ آنان این بود که از مردم کارسازی و دستگیری کنند و مهمان نوازی و بخشندگی داشته باشند و از ناتوانان و نیازمندان دستگیری نمایند و به آیین کرم و سخا رفتار کنند. نگارنده در این کتاب نخست شمه‌ای در باب عیاری و جوانمردی و طبقات مختلف فتیان و جوانمردان مشهور توضیح می‌دهد و سپس به ذکر احوال یعقوب لیث می‌پردازد. هدف این کتاب شناساندن طریقهٔ جوانمردی و آیین عیاری و تشکیلات عیاران است.