هر دفعه که از جلوی آن دکه نقاشی می‌گذشتم، هر قدر عجله داشتم باز می‌ایستادم و مدتی از پشت شیشه تماشا می‌کردم، می‌دیدم سری که این صورتها را خیال می‌کند، خواه صورت محزون دختری باشد یا پیر مردسقا، یک دنیا شور و ذوق دارد و دستی که این خیالات را روی پرده می‌کشد، پر از مهارت و نمک است. قصد داشتم یکی از آن پرده‌ها را بخرم و ببرم خانه، با صبر و حوصله قلم‌هایی را که نقاش زده از هم جدا کنم و از هر قلمی راز دلش را بخوانم…