چرا در ایران رویکردهای متفاوتی به سیاست خارجی وجود دارد ، حال که سرچشمه گفتمانی همه این رویکردها در انقلاب اسلامی است ؟ چرا در گفتمان های سیاست خارجی ایران درباره مسائلی همچون رابطه با آمریکا، ادعتم اقتصاد ایران در اقتصاد بین الملل ، چگونگی حل اختلافات در پرونده هسته ای و نقش سازمان های بین المللی اختلاف نظر وجود دارد درحالی که همه تصمیم گیران سیاست خارجی ایران در چارچوب جمهوری اسلامی قرار دارند؟ از نظر این کتاب پاسخ این مساله در استثناگرایی نهفته است.