اصلاحات ارضی در ایران که قرار بود رابطه ارباب- رعیتی را در کشور ملغی سازد و زارع را به دهقان صاحب زمین و ارباب را به مالک اراضی کشاورزی مکانیزه تبدیل کند، هم برنامه ای بود برای نوسازی کشاورزی، هم پروژه ای برای برقراری پیوندی مستحکم میان شهر و روستا؛ پیوندی که انتظار می رفت زمینه ساز رشد و تحکیم اقتصاد سرمایه داری در کشور شود…