در مجموع، کتاب حاضر سه مرحله کمابیش متمایز را در سیاست‌های عشایری در فاصله سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۲۰ شناسایی می‌کند. مرحله نخست، که نیمه اوّل دهه 1300 را در بر می‌گیرد، عمدتاً شامل تأمین امنیت و مهار جاه‌طلبی‌ها و استقلال خوانین‌بود، سیاست‌هایی که به دلیل هرج‌ومرج استثنایی یک دهه قبل، مورد استقبال قرار گرفت. مرحله دوّم، دوره کوتاه سال‌های 1306 تا 1308 را در بر می‌گیرد که طی آن، برنامه‌ای رادیکال مبتنی بر اِعمال تغییرات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی آغاز شد و در نهایت منجر به فوران مخالفت‌های خشونت‌آمیز ایلات شد. مرحله سوّم که مصادف است با دهه دوّم حیات دولت پهلوی اوّل از عزم راسخ حکومت برای نابودی آخرین بقایای قدرت خان‌ها و شیوه زیست عشایری حکایت دارد. سیاست‌هایی که در این مرحله از آنها پیروی شد زمینه‌ساز نابودی گسترده‌تر نخبگان سیاسی از سال 1308 به بعد شد و به انزوای شاه و تضعیف روحیه حکومت وی انجامید بدون آنکه عشایر کوچرو را به کشاورزان یکجانشین تبدیل کند.