به پایین پله ها رسید دوید طرف صف آدم هایی که در حال فرار بودند…

” فورت! ” از میان مهی که ذهن فورت را در بر گرفته بود، صدای فریاد پدرش هر طور که بود، راهش را باز کرد.

فورت از سرعتش کم کرد تا بایستد، بعد سر جایش خشکش زد، یکی از پاهایش هنوز بالا بود.