بخشی از کتاب ایستگاهی روی طول موج بلند:

بگو تو که می خواستی حرفی بزنی تو هم مرا نفریــن کن خودم هم صد لعنت می فرستم به لحظه ای که از مادر متولد شدم و به حتم گفته بودند چه وقت شومی تو کابوس من نیستی خودم و همه زندگیم کابوس است. کابوسم صدیقه بیگم است که معلوم نیست چه وقت در خواب یا بیداری تیغه خنجری را در قلبم فرو می کند.