کالی خودش را می برد، نه خیلی عمیق، نه آن قدر عمیق که بمیرد. ولی آن قدر عمیق که درد را احساس کند. آن قدر عمیق که بتواند از درون فریاد بکشد. حالا او در «موسسه ی کاج های دریایی» بستری است، موسسه ی اقامتی درمانی که پر است از دخترانی با مشکلات روانی مختلف. کالی نمی خواهد با دیگران ارتباط برقرار کند و نمی خواهد با کسی کاری داشته باشد. حتی حرف هم نمی زند. ولی کالی تا کی می تواند به سکوت خود ادامه دهد…