انگیزه ی اولیه برای تجارت، ساده و آشکار است: تجارت ابزاری برای بهبود رفاه هر فرد است. این نتیجه از طریق تبادل چیزی که ارزش کمتری دارد با چیزی که ارزش بیشتری دارد، حاصل می شود. و چون هر یک از طرفین تجارت، انگیزه ی مشابهی دارد، هر تجارت رفاه آنان را بهبود می بخشد. در ابتدایی ترین مقطع مانند تبادل سیبی با گریپ فروت – حتی اگر چیز تازه ای تولید نشده باشد باز هم تجارت رفاه انسان را بهبود بخشیده است. به صرف تغییر الگوی مالکیت کالای موجود از طریق تجارت، رفاه انسان افزایش می یابد.