بیش از سی سال پس از کتاب برجسته خود تکامل: نظریه ای در بحران (1985)، زیست شناس مایکل دنتون تز قبلی خود را در مورد ناتوانی تکامل داروینی در توضیح تاریخ زندگی بازبینی می کند. او استدلال می‌کند که «شواهد مقاومت‌ناپذیری برای رد انتخاب تجمعی داروینی به‌عنوان نیروی محرکه اصلی تکامل» وجود دارد. از مبدأ زندگی تا منشأ زبان بشری، تقسیم‌بندی‌های بزرگ در نظم طبیعی همچنان مانند همیشه عمیق است، و هنوز توسط یک سری اشکال انتقالی سازگار پیش‌بینی شده توسط داروین پشتیبانی نمی‌شوند. علاوه بر این، دنتون یک استدلال تحریک‌آمیز جدید در مورد فراگیر بودن نظم ناسازگار در سراسر زیست‌شناسی ارائه می‌کند، نظمی که با مکانیسم داروینی قابل توضیح نیست.