فقدان توافق و اجماع بین جامعه شناسان ایرانی، سطح گفت و گو و تبادل نظر آنها را کاهش داده است. فضای توجهات و علایق نظری، روش شناختی و موضوعی جامعه شناسان ما با همدیگر تفاوت دارد، لذا زبان مشترکی برای گفت و گو و تبادل آرا وجود ندارد و استمرار این وضعیت به معنای تداوم «توسعه نیافتگی جامعه شناسان ایران» است.