شانزده شعر که در دو دفتر تن من و تن مردم جای گرفته اند و شاعر همت خود را بر آهنگین بودن و بهره گیری از امکانات موسیقیایی زبان فارسی در آن ها به کار گرفته است. نام اندازی، خط، بی سرگذشت، انتها، نمردن و مجلس اکبر عناوین برخی از سروده های جبر نباتی است.