توفیق الحکیم زبان دائمی حوادث زمانه‌اش بود. آثارش شبیه تقویم سیاسی یک ملت است. کمتر واقعه‌ای در مصر قرن بیستم می‌گذشت که از نگاه تیزبین او دور مانده باشد. این حجم از دلبستگی و اتصال به جامعه‌ی مصر، منجر به آن شد که ادبیاتش بوی تندی از تعهد را داشته باشد و این اتفاق کاملا خودخواسته بود.