بخشی از کتاب :

باباجان لحاف را کنار زد و تشک را از زیر حسنی بیرون کشید. حسنی قل خورد روی زمین.
باباجان غش غش خندید و گفت: «امروز کوتاه ترین روز سال است. باید عجله کنی!» حسنی با ناراحتی از جا بلند شد تا به باغ پایینی برود. اما یکهو چشمش به خانم جان افتاد که پشت پنجره ایستاده بود و زیر لب می گفت: «با اینکه امشب شب یلداست؛ اما یک دانه برف هم از آسمان نمی بارد. ای داد و بیداد… چشمم به آسمان خشک شد!» …