افضل الدین بدیل بن علی نجار شروانی، معروف‌ترین شاعر قرن ششم و از نام‌آوران شعر فارسی است که در سال ۵۲۰ هجری قمری در شروان یا شیروان (شهری منسوب به انوشیروان و زادگاه برخی شعرا مانند خاقانی و فلکی و سیدعظیم و صابر و بهار شروانی) چشم به جهان گشوده و در ۵۹۵ هجری قمری درگذشته است. نام او بدیل بوده؛ چنان‌که خود گفته است: بدل من آمدم اندر جهان سنایی را / بدین دلیل پدر نام من بدیل نهاده