رابرت بی پیپین که از فیلسوفان برجستۀ معاصر و از مفسران نامدار هگل است، در این کتاب کوتاه سعی کرده دقیقاً بر این موضوع متمرکز شود که هگل چگونه در آگاهی و خودآگاهی کانتی تغییر ایجاد می‌کند و به آن سرشت جمعی و تاریخی و عملی می‌دهد؛ یعنی چگونه جهانی که در ذهن ساخته می‌شود، مبتنی بر عمل فاعل شناسا در جهان اجتماعی و تاریخی و در قبال دیگران است یا به تعبیر دیگر، چگونه بنیان شناخت نظری بر امری جمعی و عملی است. پیپین برای شرح این موضوع بر فصل چهارم «پدیدارشناسی روح» و مفهوم خودآگاهی در آن متمرکز می‌شود و دو حکم اساسی هگل در این فصل را موضوع دو فصل این کتاب قرار می‌دهد: «خودآگاهی همان میل است» و «خودآگاهی ارضای خود را صرفاً در خودآگاهی دیگر می‌یابد».