نویسندگان در این کتاب به پیروی از عموم فرهنگ ها و مثل نگاران که مثل را شامل مضمون حکیمانه، قاعدۀ اخلاقی، پند و دستور اخلاقی و اجتماع برشمرده اند، امثال شاهنامه را هم ردیف حکمت ها و زبانزدها ثبت کرده اند.