در کتاب «دانشگاهی که بود…» شاهد هستیم که یک انسان شناس نه تنها به مسایل اجتماعی بلکه به مسایلی که در دانشگاه رخ می دهد نیز حساس است. در واقع در این اثر، نویسنده وضعیت بیمارگونه علوم اجتماعی را شرح می دهد و تأکید دارد که یکی از مشکلات علوم اجتماعی این است که نسبت به مسایل اجتماعی بی تفاوت و در نتیجه بی تعهد است.