«درس پیش از مُردن» یکی از جهان‌شمول‌ترین پرسش‌هایی را طرح می‌کند که تنها ادبیات می‌تواند بیان کند: هنگامی که از زمان مرگ خود آگاهیم، چگونه باید زندگی کنیم؟ این رمان روایتی از داستان مرد جوان بی‌سوادی به نام جفرسون است که به قتل یک مغازه‌دار سفیدپوست متهم شده است. شخصیت دیگر داستان، گرانت ویگینز، پسر بومی اهل لوییزیانا و تحصیل‌کرده دانشگاه است که در یک مدرسه شهر کوچک زراعی تدریس می‌کند. در این اثر سی‌صد صفحه‌ایی، این دو مرد سیاه‌پوست که نام آنها از روئسای جمهور پیشین آمریکا اقتباس شده، دوستی‌ایی را تجربه می‌کنند که حداقل زندگی دو نفر را متحول می‌کند.

بخشی از کتاب درس پیش از مردن:

امروز یک‌شنبه است و من پشت میز کارم سعی می‌کنم به کارهایم برسم و صدای آوازخواندن آن‌ها در کلیسا به گوش می‌رسد. انگار من مجبورم به آوازخواندن آن‌ها گوش بدهم و دعاخواندن‌شان هر یک‌شنبه در زندگی من حضور دارد. البته من کاری بیش‌تر از گوش‌دادن انجام داده بودم. من تا سال آخر دانشگاه در این مراسم شرکت می‌کردم و نمی‌توان گفت فقط یک عامل در عوض‌کردن اعتقادات من دخیل بوده است. فکر می‌کنم ترکیبی از یک‌سری عوامل تاثیرگذار بوده. اما درس‌خواندن یکی از چیزهایی بود که بی‌تاثیر نبود. وقت برای کار دیگری نداشتم. اکثر اوقات آخر هفته‌ها به خانه برنمی‌گشتم و وقتی به خانه سر می‌زدم احساس تعلقم به کلیسا کم‌تر و کم‌تر می‌شد. البته سعی می‌کردم این حس را از خاله مخفی نگه دارم و از این‌که سر خاله را شیره بمالم احساس خوبی نداشتم. چندبار به این فکر کردم همان‌طور که پرفسور آنتونی نصحیتم کرده بود از این‌جا بروم. پدر و مادرم چندبار گفته بودند که من نمی‌توانم در لوییزیانا زندگی شادی داشته باشم و بهتر است که به کالیفرنیا بروم. تابستان بعد از سال دوم دانشگاه به دیدن پدر و مادرم رفتم، ولی نتوانستم آن‌جا بمانم و به لوییزیانا برگشتم که خاله را خیلی خوشحال کرد. همه‌ی عمرم این‌جا بزرگ شده بودم و نمی‌توانستم طور دیگری زندگی کنم. نمی‌توانستم از این‌جا بروم.