رئالیسم در تاریخ هنر از سدهٔ نوزدهم آغاز شده است: گرایش‌هایی که رئالیستی خوانده می‌شدند در سرتاسر تاریخ هنر از عهد عتیق کلاسیک وجود داشته‌اند. رئالیسم در این مفهوم برای نمونه در تقابل با برنامه‌های آرمان‌گرا یا ایده‌آلیستی قرار می‌گیرد و هرگونه تلاش برای ارائه تصویری وفادارانه از واقعیت قابل رویت در هنر نقاشی و مجسمه‌سازی و گرافیک را معنی می‌دهد. برخلاف تندیس‌های ایام کلاسیک یونان که می‌کوشیدند آرمانی عمومی را ارائه دهند، تندیس‌های بزرگان دورهٔ هلنیستی که از طریق ساختن «سر و قیافه» نشان داده می‌شدند خصوصیتی انفرادی و رئالیستی داشتند.