موسیقی رسمی امروز ایران، به‌خصوص در بستر آموزش، متکی به کارگانی شامل چند سرفصل متمایز است. مهم‌ترین آنها برای هر هنرجوی پیگیر موسیقی فراگیری ردیف دستگاهی در دو شاخه‌ی سازی و آوازی است. متن اصلی این ردیف‌ها را گوشه‌های غیرمتریک تشکیل می­دهند. سرفصل‌های بعدی شامل قالب‌های متریک موسیقی ایرانی­ است که شناخت و یادگیری آنها نیز همچون ردیف موسیقی برای هنرجویان موسیقی الزامی­ است. این‌ها، بدون در نظر گرفتن اولویت‌شان در روند آموزش، عبارت از پیش‌درآمدها، ضربی‌ها، چهارمضراب‌ها، تصنیف‌ها و رنگ­‌هایی هستند که به وسیله‌ی آهنگسازان معتبر دوره‌ی قاجار و یکی دو دهه پس از آن ساخته شده­‌اند. در این میان «پیش‌درآمد» نوپاتر از بقیه‌ی فرم‌های متریک موسیقی است و ابداع آن را به غلامحسین درویش،­ ملقب به درویش‌خان (۱۲۵۱- ۱۳۰۵) نسبت داده‌اند؛ با این حال شواهدی هست که نشان می‌دهد پیش از او هم، هر چند به صورت نادر، آهنگ‌هایی با عنوان پیش‌درآمد رایج بوده است. آهنگساز دیگری که هم‌زمان و هم‌گام با درویش‌خان به صورت جدی به ساختن پیش‌درآمد همت گماشت رکن‌الدین مختاری­ بود. پیش‌درآمد­های این مجموعه از ساخته‌های آهنگسازانی­ است که باید آنها را نسل دوم سازندگان پیش‌درآمد مانند روح‌الله خالقی٬ رضا محجوبی٬ یوسف فروتن٬ ابراهیم منصوری٬ موسی معروفی٬ علینقی وزیری٬ علی‌اکبر شهنازی٬ حسین هنگ‌‌آفرین٬ مرتضی نی‌داوود و … دانست. هنرجویان موسیقی با نواختن این پیش‌درآمدها، علاوه‌بر اینکه با رموز چگونگی ترکیب و تألیف در این فرم آشنا خواهند شد، می‌توانند چگونگی و میزان تطور و تغییر در روند ساخت این فرم را در قیاس با آهنگ‌هایی که درویش‌خان و مختاری ساخته‌اند دنبال کنند. نت‌نگاری این کتاب برای همه‌ی سازها است و در آن از علامت‌گذاری‌های ویژه‌ی یک ساز پرهیز شده است.