آخرش که کتاب را میبندی زمزمه میکنی: زنده‌ای و کبوترانه می آیی ای شهید حسن کتاب ظهور همین است که تمام احساست را درگیر زندگی و شهادت حاج یونس زنگی آبادی میکند، تمام احساست را،‌ و ناچارت میکند زمزمه کنی کبوترانه می آیی ظهور خاطره‌نویسی از زندگی حاج یونس نیست، رمان هم نیست، نقل قول خانواده شهید هم نیست و البته همه این ها با هم است. نویسنده به درستی دریافته که زندگی و خاطرات حاج یونس از حیث محتوا کشش کافی را دارد اما در فرم نیازمند جذابیت‌‌های رمان است؛ از جنبه عناصر کلاسیک رمان. نتیجه هم ترکیب منطقی و درستی است از خاطره‌نویسی و رمان. آنچنان که مخاطب نه با سختی خاطره‌خوانی روبه‌رو است و نه با خیال‌پردازی صرف رمان. داستان با درگیریهای ذهنی نویسنده برای نوشتن داستانی از خاطرات شهید حاج یونس زنگی آبادی آغاز میشود و تماسی که حاج یونس جایی میان بیداری و رویا با نویسنده میگیرد و او را به روستای محل تولدش راهنمایی میکند. در همه داستان شهید چنان با خانواده‌اش زندگی میکند و خانواده‌اش چنان حضورش را پررنگ میبینند که احساس میکنیم زنده‌تر از من و توی مخاطب است. تأکید نویسنده برای نشان دادن چهره‌ای واقعی از شهید و نه اغراق شده  با عنایت به این مسئله که شهید هم انسانی مثل من و شما بوده و حق انتخاب بین خوبی و بدی داشته و در نهایت انتخاب درستش این مقام را به او داده،‌ و نه اینکه از ابتدا بهشتی بوده و در این‌ صورت دانستن زندگیاش فایده‌ای برای اطرافیان ندارد از دیگر نکات ارزشمند کتاب است.