فرشته ای در بیداری دیدار آمد. عشق داد و قصه ای خواست. این همان قصه… نیست. ننشسته و پر شالش بر شانه نیامده هنوز، می گوید: – قصه منو نمی نویسی؟ می خندم… آرام در عسلی چشمانش: – فرشته ها قصه ندارن بانو. نرم و پر ناز، پلک هایش را بر هم می نشاند: – ندارن یا تو بلد نیستی و نشنیدی؟