هنگامی که «بلا تار» یازده سال پس از فروپاشی بلوک شرق، فیلم «هارمونی‌های ورکمایستر» را با سی‌ونه برداشت بلند ساخت، نظرها خیلی بیشتر از گذشته به سوی «لسلو کراسناهورکایی» و رمان بزرگش جلب شد. اگر بلاتار فیلمش را بر التقاط منظرهای پیداوپنهان فاشیسم و نمایشگری‌های برآمده از آن استوار کرد، «مالیخولیای مقاومت» کراسناهورکایی را می‌توان جلوه‌ای از مجارستان پس‌از جنگ دوم دانست، آن‌هم در آخرین روزهای نفس کشیدن هرآن‌چه در گیرودار میان شوروی و غرب در بی‌شکلی تمام شکل گرفته بود. شهر کتاب، شهر فرورفته در افسون ابدی‌ جامعه‌ی نمایش است که حیرت‌‎زدگی به زیست روزمره‌ی مردمش تبدیل شده است. نهنگ بزرگ پرشده از همه‌چیز و خالی از هستی نهنگ، با مناسکی یادآور دین‌خویی همه‌ی فاشیست‌های تاریخ، به شهر آورده شده و هم‌چون طلسمی بدوی، یادآور هجوم اشباح سرگردان تاریخ، روح شهر را تسخیر کرده و ظلمت ابدی را نوید می‌دهد! مالیخولیای مقاومت اما فقط این نیست؛ نویسنده‌ی بزرگ مجار رمانی نوشته که هر روزنه‌ی امیدی یادآور هیچ نیست جز فقدان امید، چراکه جادوگران سرمایه، زندگان و مردگان ما را جادو کرده‌اند و حتی اگر سوسوی نوری هم دیده شود، نور قطاری‌ست که در تونلی تاریک به‌سوی ما می‌آید!