شعری از کتاب مرگ های نزدیک به زندگی:

تفنگ‌ها از کلاه

و گلوله‌ها،

از کفش‌های چاپلین جدی‌تر بودند

اما

مردان بسیاری را خندانده‌اند؛

از جنگ جهانی اول بگیر تا خان طومان

چه سربازانی که دل‌هاشان را گرفتند وُ

بر خاک

غلت زدند.

زمین از زبان تعریفی ندارد؛

باران چه با ابرها بیاید، چه بعد از موشک

گل‌هایش را بیرون می‌ریزد

و دریا را

غلغله‌ی چشمه‌های سرخ

بیدار نمی‌کند.

جنگ جنگ

دیوارها از سنگ

و مشت‌های شاعر

اگر بگویم از شیشه،

مجبورم این مشت‌ها را شکسته بخواهم.

و اگر بگویم از برگ،

خواهی گفت:

برگی تنها؟!

چگونه جنگل را از پائیز

و پائیز را از جنگل

بیرون بیاورد؟