مهبوط عاشقانه درامی است که به رنج بشری می‌پردازد؛ به اندوهی که اگر در غار زندگی کنی، یا در آسمان‌خراش، باز رهایت نمی‌کند… رنج و اندوه این‌که احساس‌ می‌کنی متعلق به این بعد خاکی از خاک نیستی!… گویی از جایی آمده‌ای که نمی‌دانی آن‌جا کجاست؟… به عشقی تعلق داری که نمی‌دانی آن عشق چیست؟… مرتضی فخری پیش از این، با نوشتن رمان‌های بغض سرخ، دشت سوخته، شمارش معکوس و به‌خصوص گیلو و حوریه، نشان داده است که رمان را به‌خوبی می‌شناسد و آن را استادانه می‌نویسد. او با نثر فاخرش با سینه‌ای سرریز از قصه و رنج و عشق دست خواننده را می‌گیرد و تا به‌انتها می‌برد و سیراب از خواندن بازمی‌گرداند… * دشت سوخته، رمان برگزیده‌ی جشنواره‌ی بانوی فرهنگ * بغض سرخ، شایسته‌ی تقدیر در جایزه‌ی ادبیات متفاوت (واو) * حوریه، نامزد نهایی جایزه‌ی جلال آل‌احمد و جایزه‌ی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران پشت جلد کتاب: مرتضی فخری دخترم فریده می‌گوید: – چرا این‌قدر می‌نویسی، بابا؟ می‌گویم: – تو چرا این‌قدر نفس می‌کشی؟ می‌گوید: – اگر نفس نکشم، می‌میرم! می‌گویم: – من هم اگر ننویسم…