نظریه های کارکردگرایان و متغیرهای ساختی-کارکردی و نو کارکردگرایی آنان، بیشتر بروفاق و نظم اجتماعی تکیه کرده و نقش تضادهای اجتماعی را کم رنگ جلوه می دهند. از اواخر دهه 1960 تاکنون از تاثیر کارکردگرایی به عنوان یک مکتب علمی کاسته شده و این نظریه جای خود را به نظریاتی جذاب تر، با زیربنای تضادهای اجتماعی (به ویژه مارکسیسم) داده است.