تفسیر هایدگر از کانت، درخشان و بسیار بحث برانگیز و تنگناهای کانت‌پژوهی متعارف را از هم دریده است. مواجهه‌ی هایدگر با کانت، انقلابی است. او کانت را نه فیلسوفی معرفت‌شناس که سردمدار ایده‌ی دسترس‌ناپذیر بودن خود چیزها باشد، بلکه اندیشمندی به دنبال شالوده‌گذاری متافیزیک و بنیانی استوار برای متافیزیک یعنی قوام هستی هستندگان قلمداد می‌کند که نهایتا مسیری به جز تحلیل پدیدارشناسانه پیش روی او نیست.