“انوش با عصبانیت و حیرت به صادقی چشم دوخت. برق نگاه و زنگ  صدایش پر از خشم و خشونت شده بود. صادقی دوباره تبدیل به همان کسی شده بود که چهل سال پیش مردم را به درگیری دعوت می‌کرد. انگار پس از چند سال
تنهایی و گوشه‌نشینی اجباری، این‌بار با انرژی بیشتری می‌خواست کارهای خشونت‌بار گذشته را تکرار کند.”