درگیری جدی با نظریهٔ انتقادی می‌تواند سرنخ‌های ارزشمندی برای تقویت و غنی‌کردن بحث‌های نظری حول نقش معماری در جامعه در اختیارمان گذارد؛ زیرا اگر معماری نتواند جهان نو شجاعانه‌ای را طراحی کند که در آن تمام مسائلمان حل شده باشند، محکوم هم نشده که صرفاً تسلیم تکانه‌های ریشه‌دار در توسعه‌های اجتماعی شود؛ توسعه‌هایی که در آن‌ها معماری هیچ حرفی برای گفتن ندارد.
معماری ظرفیت این را دارد که به طریقی به‌خصوص تناقضات و دوپهلویی‌های برآمده از زندگی مدرن را برایمان به بیان درآورد. معماری در این بیان می‌تواند حسی از درگیری با مدرنیته و همچنین نقد آن را به تولید برساند.