صبح یکی از آخرین روزهای سال 2017 فرانک برونی، ستون نویس نیویورک تایمز با تاری دید عجیبی از خواب بیدار شد. سکته مغزی نادری در شب قبل جریان خون یکی از عصب های بینایی او را قطع کرد و موجب شد که او بینایی چشم چیش را برای همیشه از دست بدهد. برونی در زیبایی غروب سیر اودیسدوار پزشکی و معنوی اش را بازگو میکند و به ارزیابی دوباره اولویت هایش می پردازد. او به دوستان دیرینه و آشنایان جدیدی برمی خورد که از آسیب ها و رنج های خود عبور کرده اند و میکوشد از طریق گفتگو با هر یک از آنها به جستجوی خرد مندی برود.