داستان‏گوى امروز ما، با سابقه ‏اى شناخته شده براى رمان خوان‏ هاى حرفه ‏اى، دو زاويه ديد را در داستانش مورد توجه قرار داده است: اول قراردادن شخصيت قصه‏ اش در موقعيتى كه بى‏ ارتباط با پيش زمينه بالا نيست و درست يا غلط بايد قضاوت كند، قضاوت شود و تصميم بگيرد… و دوم گذاشتن او در وضعيتى كه بايد براى فرار از برچسب‏ ها و يافتن تكيه‏ گاهى مطمئن در زندگى، انتخابى تازه كند… انتخابى كه مى‏ تواند برايش تاوان داشته باشد! تمام كسانى كه سال ها دنبال كننده آثار او بوده ‏اند مى‏ دانند كه هنر او در چيدن و ترتيب وقايع به گونه‏ اى است كه خواننده را تا پايان به دنبال خود مى‏ كشانَد و امروز كه دست روى سوژه ‏اى خاص ‏تر گذاشته، اين جذابيت بيشتر شده است. نياز به توصيه نيست اما خواندن «پريشانى» مى‏ تواند در پايان و تا مدت ها، ذهن خواننده را درگير خود سازد… شك نكنيد!