بخشی از کتاب:

در آسمان‌ها بود؛ بی‌هیاهوی طوفان. به زمین که آمد، دختر شد، زن شد، مادر شد و اشک شد… کسی از آن‌سوی هستی سیب به دست غم‌هایش را تماشا می‌کرد و اشک می‌ریخت. بهشت دریا شد، طوفان شد. خدا به او لبخند زد و اشک‌هایش را پاک کرد؛ اشک حوا …